The Pogues

The Very Best Of

απο τον Αργυρη Ζηλο

Τους ειπαν 'φολκ-πανκ' κι εκτοτε σχεδον ουδεις διεκδικησε τον τιτλο αυτον... Δεν κυριολεκτουσε ομως ο ορος - δεν στηριζοταν στα μονολιθικα και μονοτονα κιθαριστικα ριφ του πανκ η μουσικη των The Pogues. Αν τους ειπαν ετσι, ηταν επειδη ο Shane McGowan, ο Ιρλανδος τραγουδιστης και βασικος τραγουδοποιος τους (οι αλλοι πεντε -ή κι εφτα σε καποια φαση- ηταν Εγγλεζοι, απ' το Λονδινο οι περισσοτεροι), ναι μεν εγραφε μελωδιες πανω σε τυπικους ιρλανδεζικους φολκ δρομους, πριν ομως σχηματισει τους The Pogues στο Λονδινο το 1982 (Pogue Mahone τους ελεγαν στην αρχη, που στη γαλικιανη διαλεκτο σημαινει... Kiss My Ass) ηταν σ' ενα πανκ-ροκ γκρουπ, τους Nipple Erectors -αργοτερα το αφησαν σκετο The Nips και λιγο μετα διαλυθηκαν- και μετεφερε απ' την πανκικη εμπειρια του, ισως οχι τη συμπαγη, θορυβωδη φορμα, σιγουρα ομως το τεμπελο, προκλητικο πνευμα, που 'δηλητηριαζε' την ερμηνεια του μ' ενα ισχυρο σαρκαστικο κι 'ολιγον τι' αλκοολουχο οξυ.Ο ιδιος το 'χε μαλιστα καμαρι που, οπως ελεγε, δεν ειχε μεινει μητε μια μερα ξεμεθυστος απ' οταν ηταν... 14 χρονών!

Ο αλκοολισμος του ΜακΓκοουαν ηταν η αιτια της δοξας μα και της καταστροφης των The Pogues. Αφου παρεδωσαν τεσσερις ιδιαιτερα συζητημενους και πετυχημενους φολκ-ποπ δισκους, αρχισαν γυρω στο '90 να παραπαιουν εξαιτιας της αναξιοπιστιας του ΜακΓκόουαν τοσο ως επαγγελματια οσο και ως τραγουδιστη οσο και ως ανθρωπου τελικα. Του ζητησαν οσο ευγενικα γινοταν να αποχωρησει το '91, τον αντικατεστησαν για ενα διαστημα με τον Joe Strummer των Clash, το '93 ηχογραφησαν το lp 'Waiting For Herb' με τραγουδιστη τον Spider Stacy κι εκτοτε ο κοσμος επαψε να μιλαει γι' αυτους. Το 'The Very Best Of The Pogues' ειναι μια καλη ανθολογια της νεφελωδους δεκαχρονης διαδρομης τους.
(Warner) - 5/01

argyris@exagram.com

25/05/01